วันเวลาที่ผ่านมา ชั่วระยะเวลาหนึ่งของชีวิต
ผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามา
บางคนผ่านมาเพียงเพื่อจะผ่านไป
แต่บางคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น...

จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย แล้วล่วงเลย ไปกลายเป็นคนรักกัน
แต่เมื่อเวลาเปลี่ยน สถานการณ์ต่างๆก็เปลี่ยนไป
สถานภาพทางความรู้สึกของเราก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

บางคนยังคงความเป็นคนแปลกหน้า
ยังรักษาระยะห่างของการเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย หรือ
คนรักกันไว้ได้อย่างคงที่

บางคน เปลี่ยนแปลงจากคนแปลกหน้า
กลายเป็นคนคุ้นเคย

จากคนเคยคุ้น กลายมาเป็น คนรัก
ทำลายระยะห่างของความรู้สึกให้สั้นลงอย่างรู้สึกได้ 
และเมื่อนั้น เรื่องราวดี ๆ สวยงามทางความรู้สึกจึงเกิดขึ้น

 

แต่ในทางกลับกัน..
ระยะห่างของบางคน อาจห่างไกลออกไปจนสุดหูสุดตา
จากคนเคยรัก คนเคยคุ้น กลายเป็นแค่คนเคยรู้จัก
กลายเป็นคนแปลกหน้าทางความรู้สึกไป

และแน่นอนว่า ระยะห่างของคนรู้จัก กับ คนรัก ย่อมไม่เท่ากัน
ทุก ๆ อย่างเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ..

และฉันก็เชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของเวลา
พอ ๆ กับเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก

ถึงแม้ไม่มีมาตราวัดใด ๆ ที่จะใช้วัดระยะห่างของความรู้สึกได้
เพราะระยะห่างในแต่ละสถานภาพทางความรู้สึกในแต่ละคนก็คงจะไม่เท่ากัน

ซึ่งเราระบุชัดไม่ได้ว่า จำนวน 1 เท่ากับ 1 ในความรู้สึกของอีกคน
1 ในความรู้สึกของคนหนึ่ง อาจจะเป็น 100 ในความรู้สึกของอีกคนก็เป็นได้

และในเมื่อการคบหากันเป็นปฏิสัมพันธ์ของคนสองคน
เราจึงมองเห็นความไม่ลงตัว เห็นระยะห่างที่ไม่เท่ากันของคนสองคนได้เสมอ..

กับคนบางคน เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จัก
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างระหว่างเรามันสั้นลง..

กับคนบางคน เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างนั้นยาวไกลออกไป..

แต่กลับบางคนเรากลับอยากจะรักษา ระยะห่าง ตรงกลาง ไว้ให้คงที่
ไม่ให้ห่างหาย จางหนี หรือ เข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด..

เคยรู้สึกใช่ไหมว่า ..
ขณะที่เราเดินเข้าหา บางคนกลับกำลังเดินหนี

กับบางคนเรากำลังเดินหนี บางคนกลับเดินตาม
กับบางคนเราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก
...............แต่ก็ไม่ต้องการห่างหายไปไหน..............

การทำลายระยะห่างของคนสองคนอาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายนักสำหรับอีกหลาย ๆ คน...

บางคนพยายามมาเกือบทั้งชีวิต..
ระยะห่างที่ว่าก็ยังคงห่างอยู่เช่นเดิม..

ขณะที่บางคนอยู่นิ่ง ๆ ไม่วิ่งหนี ไม่วิ่งตาม
ปล่อยทุกอย่าง..ให้เป็นหน้าที่ของเวลา
ไม่เรียกร้องให้เกิดความคาดหวัง
ปล่อยละเลยจนเหมือนชาเฉย
..ระยะห่างนั้นกลับขยับเข้ามาใกล้ราวปฏิหารย์..

 เอาใจช่วยนะ..สำหรับคนที่กำลังพยายามเดินเข้าหา เพื่อระยะห่างจะได้สั้นลง

เพราะวันหนึ่งคุณอาจรู้สึกว่าความพยายามของคุณมิได้ไร้ค่า..

 
 ร้องขอ..สำหรับคนที่กำลังเดินหนี ให้หันกลับมามองความรู้สึกของอีกคนบ้าง
เพราะบางทีคุณอาจจะสูญเสียอะไรดี ๆ ไปเพราะระยะห่างที่คุณทิ้งไว้ให้อีกคน..

 
 เห็นใจจัง..สำหรับคนที่กำลังรักษาระยะห่างให้คงที่
เพราะบางทีมันก็ทรมานมากกว่า การพยายามเดินเข้าใกล้หรือห่างหนีเสียอีก..

แล้วคุณ ๆ ล่ะ เคยนึกย้อนกลับมามอง ระยะห่าง
ของคุณกับผู้คนรอบตัวกันบ้างไหม.??

เคยรู้สึกไหมว่า บางที ความห่างไกล กับ ระยะห่างของความรู้สึก
กลับเป็นตัวแปรผกผันกัน.??

เคยรู้สึกได้ถึงระยะห่าง ทั้งที่ตัวอยู่ใกล้ ๆ
หรือ รู้สักถึงระยะห่างที่แสนไกล ทั้งที่ตัวอยู่ใกล้กันบ้างไหม.??  

เคยคิดกันบ้างไหมว่า ระหว่างคนที่พยายามเดินหนี คนที่พยายามเดินตาม
และคนที่พยายามรักษารักษาระยะห่างให้เท่าเดิม คนไหนที่เจ็บปวดกว่ากัน.??

เมื่อพบกับปัญหาเรื่องความรัก..ฉันจะถามตัวเองเสมอว่า

โลกใบนี้กว้างและโหดร้ายเกินไป หรือว่า เป็นเพราะฉันใจแคบเอง

คำตอบจะทำให้ฉันแก้ปัญหาได้ และสามารถยิ้มรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้เสมอ

ไม่ว่ามันจะจบลงด้วย ความรัก หรือ การลาจาก ก็ตาม 

     เมื่อเรารักใครสักคนแล้ว ย่อมอยากจะเป็นเจ้าของความรักนั้นกันทุกคน แต่จะมีสักกี่คนละ ที่จะได้ครอบครองมันไว้ได้ . .

     เพราะความรักเหมือนกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ ไม่มีอะไรแน่นอนกับมัน และก็เอาอะไรจากมันไม่ได้เลย แต่มันจะให้เราเอง . .

     สิ่งนั้นคือความเจ็บปวดปนความหวาน ถ้ายิ่งอยากจะลิ้มลองความหอมหวานของมันมากเท่าไหร่ ก้อจะทำให้ยิ่งถลำลึกไปกับความเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น จนอาจจะยากที่จะถอนตัวออกมาได้ . .

    แต่บางครั้ง ความหวานก้อหมดไปก่อนที่จะถลำลึกมากนัก แต่นั่นก็ทำให้เจ็บมากมายจนไม่อาจลืมเลือนได้เช่นกัน . .

In the end,

It's still best to wait for the one I want

rather than settle for what is available.

It's still best to wait for the one I love

rather than settle for the one who around.

It's still best to wait for the right person,

because life is too short to waste on the wrong one.

•Thank you  for your comments•